ΕΡΓΑΣΙΑ 1: Web 2.0

Standard

Το Ιντερνέτ ή αλλιώς διαδίκτυο (όπως είναι η ελληνική μετάφραση της λέξης) έχει μπει για τα καλά στην ζωή του μέσου ανθρώπου. Η διαδικτυακή έκρηξη ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στις Η.Π.Α. και μεταφέρθηκε και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου ειδικά μετά το 2000. Μέσα από το Ιντερνέτ παρέχεται η δυνατότητα να εκφράζει κάποιος την άποψη του ανώνυμα χωρίς οποιαδήποτε νομική δίωξη. Αυτό μπορεί να οδηγήσει φυσικά και στη παραπληροφόρηση, όπως η τελευταία μόδα κάποιων χρηστών του Ιντερνέτ που διαδίδουν τον θάνατο διάσημων ανθρώπων χωρίς αυτοί να έχουν πεθάνει. Πλέον οι άνθρωποι μπορούν μέσω του Ιντερνέτ να διεκπεραιώσουν καθημερινές τους ασχολίες χωρίς την φυσική τους παρουσία. Ασχολίες όπως η αποπληρωμή των τραπεζικών τους λογαριασμών, η αγορά αγαθών κ.α. Όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να μπορούν να γίνονται στην πράξη χωρίς το Web 2.0 . Επίσης οι χρήστες με το Web 2.0 μπορούνε να ανταλλάσουν αρχεία μεταξύ τους ή να κατεβάζουν ταινίες και μουσική χωρίς να πληρώσουν. Αυτό προκάλεσε τις αντιδράσεις των δισκογραφικών εταιριών, που ζητούσαν νομοθεσία που να καθιστά παράνομη αυτή την δραστηριότητα και ο λόγος είναι προφανές, γιατί με αυτή την δραστηριότητα έχαναν μεγάλο μερίδιο των κερδών τους. Τι είναι όμως το Web 2.0; Το Web 2.0 δημιουργήθηκε για να προσφέρει νέες δυνατότητες στον χρήστη και μεγαλύτερη ευκολία στην χρήση του Ιντερνέτ. Αυτές οι νέες δυνατότητες είναι η παρακολούθηση βίντεο, η ακρόαση ηχητικών αποσπασμάτων, η μετάβαση μέσω συνδέσμων σε άλλες ιστοσελίδες. Αυτό βοήθησε στην επανάσταση του Ιντερνέτ καθώς πλέον οι ιστοσελίδες δεν είναι μόνο ένα άχρωμο κείμενο αλλά πλέον έχουν εμπλουτιστεί με βίντεο, ήχο, φωτογραφίες ή ακόμη με δυνατότητα αποστολής σχολίων για το περιεχόμενο της ιστοσελίδας. Ακόμη μια από τις δυνατότητες του Web 2.0 είναι το λεγόμενο file sharing ή ελληνιστί η ανταλλαγή αρχείων μεταξύ των χρηστών. Οι χρήστες μπορούν να ανταλλάξουν ολόκληρα αρχεία με μουσική ή ταινίες χωρίς να χρειαστεί να πληρώσουν. Επίσης υπάρχουν ολόκληρες ιστοσελίδες που δίνουν την δυνατότητα στον χρήστη να κατεβάσει ταινίες ή μουσική δωρεάν. Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες ονόμασαν αυτήν την δραστηριότητα πειρατεία και λάνσαραν το σύνθημα ‘’η πειρατεία σκοτώνει την μουσική’’. Αποτέλεσμα των αντιδράσεων των δισκογραφικών εταιριών και της προσπάθειας τους να καταστεί παράνομη η δραστηριότητα αυτή των χρηστών ήταν η κατάθεση των περιβόητων νόμων SOPA και PIPA από μια ομάδα βουλευτών στις Η.Π.Α. Οι περιβόητοι αυτοί νόμοι SOPA και PIPA αφορούν σύμφωνα με τους εμπνευστές τους τον τρόπο για να καταπολεμηθεί η πειρατεία και να προστατευτούν τα πνευματικά δικαιώματα. Ουσιαστικά ο νόμος SOPA είναι ο πιο επικίνδυνος σύμφωνα με τους επικριτές του καθώς θα επέτρεπε στην αμερικάνικη δικαιοσύνη να δημιουργήσει μια μαύρη λίστα με ιστοσελίδες που διακινούν μουσική ακόμη και σε μορφή βίντεο. Δηλαδή αν οποιαδήποτε εταιρεία κατάγγελλε μια συγκεκριμένη ιστοσελίδα για πνευματικά δικαιώματα τότε με ένα μόνο εισαγγελικό διάταγμα η σελίδα αυτή δεν θα ήταν προσβάσιμη σε χρήστες εντός των Η.Π.Α. Αυτή η προσπάθεια ξεσήκωσε αντιδράσεις από τους χρήστες του Ιντερνέτ στις Η.Π.Α., καθώς και από ιστοσελίδες με μεγάλη κινητικότητα όπως η Google και η Wikipedia. Οι αντιδράσεις, οδήγησαν στην 18η Ιανουαρίου μια ιστορική μέρα για την ελευθερία χρήσης του Ιντερνέτ καθώς μεγάλες ιστοσελίδες όπως η Wikipedia έκλεισαν για 24 ώρες, ενώ η Google μαύρισε το logo της εκφράζοντας έτσι την διαμαρτυρία τους για τον SOPA και PIPA. Στο blackout της 18ης Ιανουαρίου συμμετείχαν περίπου 75.000 ιστοσελίδες. Αποτέλεσμα ήταν η απόσυρση των δύο αυτών νομοσχεδίων από την γερουσία των Η.Π.Α. Οι χρήστες ανακουφίστηκαν από την απόσυρση μας κανείς δεν εγγυάται ότι δεν θα επιστρέψουν με νέα πιο σκληρά νομοσχέδια. Η δυνατότητα του δωρεάν downloading μουσικής προσφέρει στον χρήστη να ακούει την μουσική που θέλει χωρίς να πληρώνει. Οι δισκογραφικές εταιρίες που φωνασκούν και διαμαρτύρονται για πνευματικά δικαιώματα στις πλείστες περιπτώσεις είναι οι ίδιες που λογοκρίνουν τους ίδιους τους καλλιτέχνες αναγκάζοντας τους να ηχογραφούν ‘’εμπορικά’’ τραγούδια, τα οποία πουλούν σε πολύ υψηλές τιμές. Είναι αδιανόητο να κοστολογείται ένα CD στην τιμή των 50 ευρώ για παράδειγμα και να έχουν την απαίτηση να το αγοράσεις, ενώ έχεις την δυνατότητα να το βρεις δωρεάν στο Ιντερνέτ. Ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων που πληρώνει ο καταναλωτής για να αγοράσει ένα CD πηγαίνει στις δισκογραφικές εταιρίες και όχι στον καλλιτέχνη. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις του κανόνα ορισμένοι καλλιτέχνες δίνουν δωρεάν σε κυκλοφορία ορισμένα από τα τραγούδια τους στο Ιντερνέτ δίνοντας την δυνατότητα στον χρήστη να τα ακούσει και εάν του αρέσουν να αγοράσει ολόκληρο τον δίσκο. Κατά την άποψη μου, εάν δώσεις την δυνατότητα σε κάποιον να ακούσει την μουσική σου και του αρέσει θα θελήσει να αγοράσει την δουλειά σου από ένα δισκοπωλείο. Δυστυχώς, οι δισκογραφικές εταιρείες έχουν θυσιάσει την μουσική στο βωμό του χρήματος και έχουν το θράσος να μιλάνε για πνευματικά δικαιώματα. Η μουσική ανήκει σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι στις δισκογραφικές εταιρίες άλλωστε οι καλλιτέχνες δημιουργούν την μουσική για να την ακούσουν οι υπόλοιποι άνθρωποι και όχι μια μικρή κάστα πλούσιων ανθρώπων. Ευτυχώς, αυτοί οι νόμοι έχουν αποσυρθεί αλλά είναι σίγουρα βέβαιο ότι οι δισκογραφικές εταιρίες και οι πολέμιοι της ‘’πειρατείας’’ θα επανέλθουν δριμύτεροι με πιο αυστηρούς νόμους. Αν γίνει αυτό είναι σίγουρο ότι θα αλλάξει ο χαρακτήρας του Ιντερνέτ και της ελεύθερης έκφρασης. Ποιός μας εγγυάται ότι με το να περάσουν τέτοιου είδους νόμους δεν θα έρθουν αργότερα να λογοκρίνουν τα γραφόμενα του οποιοδήποτε χρήστη κοινωνικών ιστοσελίδων όπως το Facebook και να κλείσουν και blogs τα οποία κριτικάρουν τον οποιοδήποτε κατέχει εξουσία. Είναι απίστευτο το πώς έτρεξαν να υπερασπιστούν τα πνευματικά δικαιώματα των δισκογραφικών εταιριών για να μην χάσουν άλλα χρήματα, ενώ ολιγωρούν μπροστά σε ιστοσελίδες που προβάλλουν το μίσος απέναντι σε εθνικές μειονότητες, ομοφυλοφίλους ή σε ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα και θρησκεία, οι νόμοι για ιστοσελίδες τέτοιου είδους είναι ανεπαρκής και υπάρχουν περιπτώσεις ιδιοκτητών τέτοιων ιστοσελίδων που έχουν κερδίσει δίκες σε δικαστήρια. Οι υπεύθυνοι, αντί να κυνηγούν αυτού του είδους ιστοσελίδες που πραγματικά κάνουν κακό κυνηγούν ιστοσελίδες που προσφέρουν δωρεάν μουσική μονό και μόνο για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μια μικρής κάστας δισεκατομμυριούχων. Παρά την απόσυρση των νόμων SOPA και PIPA κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί, ότι αφού έγινε η αρχή δεν θα έχουμε και συνέχεια.